Çocukları gençleri tehlikeli saydığımız dış etkenlerden korumak adına, onları yaşamadan soğutuyor, toplumsal gerçeklerden uzaklaştırıyor ve kendimize bağımlı hale getiriyoruz; onları kendi ayakları üzerinde durmalarını, yaşamanın koşullarıyla uyum sağlamalarını gerçekleştiriyoruz.”Dünya kötü, yaşam çirkin “diyerek onların yaşamla olan bağlarını zayıflatıyor yada koparıyoruz. Amaç onları yetişkin yaşamına hazırlamak mı, yoksa yaşamdan soğutarak kendimize bağımlı yapmak mı?
Batılılar bir an önce kendilerine yeterli hale gelmeleri, bağımsız olmaları, yaşamı yaşayarak öğrenmeleri, kendi kanatlarıyla uçmaları yönünde çocukları gençleri yüreklendirirken, bizim hala yetişkin insan kimliğini kazanmış insanları bile çocuk yerine koymamız anlaşılır gibi değil…
